Stomatologia przez wiele lat była świadkiem zmian w stosowanej technologii, a ich głównym celem było zapewnienie każdemu Pacjentowi maksymalnej skuteczności podejmowanych działań. Dziś możliwe staje się wykonanie leczenia wśród najbardziej skomplikowanych przypadków, a świetnym przykładem takiego zabiegu jest resekcja wierzchołka korzenia. Czym jest resekcja zęba? Czy resekcja zęba jest bolesna? Czy Ty także kwalifikujesz się do jej wykonania?

Czym jest resekcja wierzchołka korzenia?

Resekcja wierzchołka zęba (często też resekcja zęba) to zabieg, który polega na odcięciu wierzchołka korzenia zębowego, przy jednoczesnym usunięciu występujących w obrębie zęba zmian zapalnych. Resekcja zęba jest wykonywana pod wpływem znieczulenia miejscowego, gdyż działania lekarza się bardzo inwazyjne. Wpierw dokonuje on nacięcia w okolicy wierzchołka i wycina okienko kostne. Następnie usuwa on wspomniany wierzchołek. Takie działanie, jak resekcja zęba, ma swoje zalety, gdyż pozwala na likwidację wierzchołka korzenia zębowego wraz z usunięciem stanów zapalnych, lecz co najważniejsze — zapobiega ich ponownemu powstaniu. Praktycznie każda resekcja zęba, jest też uzupełniana przez materiał uzupełniający kość, co wzmocni ząb i zredukuje ryzyko ewentualnej ekstrakcji zęba. Jak widać, resekcja zęba to dość skomplikowany zabieg.

Resekcja zęba – wskazania

Nietrudno się domyślić, że tak poważny zabieg, jak resekcja zęba, wymaga wystąpienia specyficznych wskazań do jego wykonania. O czym mowa? Otóż resekcja zęba jest wykonywania w przypadkach gdy:

  • podczas leczenia kanałowego doszło do złamania i uszkodzenia narzędzi wykorzystywanych w działaniach w kanale zęba,
  • niemożliwe jest wyleczenie kanału zęba z powodu jego niestandardowe czy nieprawidłowej budowy
  • niemożliwe jest wykonanie powtórnego leczenia kanałowego (inaczej reendontycznego), a mamy do czynienia z wystąpieniem torbieli czy nawet ropni okołowierzchołkowych,
  • Pacjent posiada zęby, które obumarły samoistnie.

Dolegliwości pozabiegowe

Resekcja zęba, a właściwie resekcja wierzchołka zęba, mimo że wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym, to poprzez swoją inwazyjność może doprowadzić do powstania pewnych dolegliwości bólowych. Najczęstszymi z nich, z jakimi kojarzy się resekcja zęba, są ból i opuchlizna. Zwykle zdarza się tak, że mijają one po kilku dniach po zakończeniu zabiegu, jednak jeżeli tak się nie dzieje, to warto podjąć pewne dodatkowe kroki. Wspomniane wcześniej symptomy, występujące przy zabiegu, jakim jest resekcja zęba, można zredukować poprzez wykorzystanie leków przeciwbólowych oraz okładów z lodu. Jeżeli jednak mamy do czynienia z poważniejszymi dolegliwościami, takimi jak stany gorączkowe czy krwawienia — należy bezzwłocznie udać się do lekarza, celem ich zapobiegnięcia. Resekcja zęba to nie żarty!

Gdy rosną, sprawiają znacznie więcej bólu, niż powinny. Co więcej, jeżeli ich rośnięcie zostanie zatrzymanie przez różne czynniki — konsekwencje mogą być naprawdę nieprzyjemne. Nietrudno się domyślić, że mówimy o ósemkach, znanych też jako zęby mądrości, mimo tego, że nie po wyrośnięciu wcale nie dodają punktów IQ. Czy należy się ich pozbyć poprzez usuwanie ósemek? Jeżeli tak, to kiedy? Czy chirurg stomatolog i jego pomoc będą niezbędne? Na te oraz inne pytania znajdziecie odpowiedzi w dzisiejszym artykule.

Kiedy należy usunąć ósemki?

Ósemki to inaczej ostatnie zęby trzonowe, które pojawiają się w łuku zębowym mniej więcej w okresie od 17 do 25 roku życia. Zdarza się jednak też tak, że nawet osoby po czterdziestym roku życia zmagają się z wyrzynaniem zębów mądrości. Powstaje więc pytanie — co z nimi zrobić: zdecydować się na usuwanie ósemek, czy też pozwolić im rosnąć?

Wszystko zależeć będzie od aktualnego stanu tego zęba lub zębów i tego, czy sprawia Pacjentowi kłopoty. Ekstrakcja ósemek (znana też jako usuwanie ósemek) jest zalecana zwłaszcza w wypadku gdy ząb jest zainfekowany poprzez próchnicę. Oczywiście możliwe jest dokonanie leczenia kanałowego, jednak należy pamiętać o tym, że z uwagi na położenie, może okazać się trudne do wykonania i co za tym idzie — nieskuteczne.

Ekstrakcja ósemki to także świetny pomysł, gdy ząb mądrości poprzez swoje wyrzynanie naciska na resztę łuku. Gdy Pacjent zechce go zostawić, może się okazać, że przez ten jeden (lub kilka) ząb, będziemy mieli do czynienia z uzębieniem, które jest nierówne. Chirurg stomatolog zaleci również usuwanie ósemek, gdy będą one rosły krzywo, wrastały się w policzek czy sprawiały problem przy rozpoczęciu leczenia ortodontycznego.

Usuwanie ósemek – kto przeprowadza zabieg?

Lekarzem, który zajmie się podjęciem zabiegu, jakim jest usuwanie ósemek, nie jest zwykły stomatolog, a chirurg stomatolog. Wiedza tego specjalisty pozwala na odpowiednie poprowadzenie całego procesu ewentualnej ekstrakcji zęba — rozpoczynając od fazy przygotowania do zabiegu, jego faktycznego wykonania, jak i fazy rekonwalescencji. Często chirurg szczękowo-twarzowy wykorzysta w swojej pracy specjalistyczny mikroskop, dający szansę na wykonanie dokładnego oglądu zęba, przeznaczonego do usuwania. To także ten specjalista, będzie wiedział jak zachować się po zakończeniu zabiegu, jakim jest usuwanie ósemek i doradzi pożądane zachowanie się po wykonaniu wszystkich niezbędnych działań, mających na celu naprawę stanu (i na pewien sposób ustawienia) całego łuku zębowego.

Usuwanie zębów zatrzymanych

Co jednak zrobić, gdy mamy do czynienia z zębem zatrzymanym — czyli takim, który nie wyrznął się na powierzchnię dziąsła lub zrobił to zaledwie w części? W przypadku większości zębów możliwe jest jego ściągnięcie, jednak ósemki zwykle trzeba usunąć. Zabieg usuwania zęba zatrzymanego rozpoczyna się od nacięcia dziąsła za siódemką, aby uzyskać dostęp do kości. Po odsłonięciu — lekarz przejdzie do dłutowania i usunięcia zęba mądrości przy pomocy specjalnych dźwigni. Następnie dochodzi do zszycia rany, tak aby dziąsło mogło w szybki sposób się zrosnąć. Usuwanie ósemek, ale też innych zębów zatrzymanych wcale nie musi być tak strasznym pomysłem!

Parodontoza to jedna z chorób, które atakują znienacka. Pierwsze etapy jej rozwoju są niemalże nie do zauważenia, jednak gdy pozwolimy się jej rozwinąć na dobre — skutki jej obecności i działania na zdrowie mogą być naprawdę druzgocące. Wbrew pozorom, nie jest to tak niespotykana choroba, a co ciekawe, z jej różnymi etapami spotyka się aż 10 procent ludzkości! Skąd bierze się paradontoza? Jak rozpoznać jej początki? Co zrobić, żeby zminimalizować ryzyko jej powrotu?

Przyczyny powstania paradontozy

Parodontoza to efekt długotrwałego nagromadzenia się drobnoustrojów chorobotwórczych, wywołujących poważne stany zapalne. Ich gromadzenie, wraz z resztkami spożytego pokarmu doprowadzi co powstania osadu nazywanego płytką nazębną, która gdy nie zostanie usunięta, stworzy kamień nazębny. Jeżeli nie zostanie on usunięty na czas, zacznie on obejmować coraz większą część korzenia, wbijając się przy tym w dziąsło. Pozostawiony zbyt długo kamień nazębny to główny powód tego, że paradontoza rozwija się tak szybko.

Parodontoza – objawy

Jak już wspomnieliśmy, paradontoza rozwija się w sposób niezwykle trudny do zauważenia zwłaszcza w pierwszych fazach choroby. Istnieją jednak pewne jasne objawy, które mogą nam dać znać, że coś może być na rzeczy. Przede wszystkim, należy zwrócić uwagę na stan naszych dziąseł. Jeżeli są one zaczerwione, obolałe, swędzące czy nawet krwawiące — to poważne symptomy, mogące wzbudzić podejrzenia związane z pierwszym stadium choroby, jaką jest paradontoza. Co jeszcze może świadczyć, że to objawy paradontozy?? Na pewno będą to odsłonięte szyjki zębowe, nadwrażliwość na cieple i zimne pokarm, rozchwianie zębów czy nawet wręcz niemożliwa do pozbycia się woń z ust. Takie objawy powinny zdecydowanie dać nam do myślenia!

Leczenie parodontozy

Leczenie paradontozy można podzielić na stopień rozwoju tej dolegliwości i obecne objawy. We wczesnych etapach, wystarczy zastosować skaling i piaskowanie w przypadku nagromadzonego kamienia. Choroby przyzębia, takie jak chociażby paradontoza nie zawsze mogą być wyleczone przez stomatologa, a czasami niezbędne jest działanie z zakresu chirurgii. Dzieje się tak, gdy stan zapalny dziąseł zaatakuje okoliczne tkanki przyzębia. Zabieg ten polega na usunięciu zmienionych przez paradontozę tkanek, wraz z ich naprawą i odtworzeniem. Zabieg ten jest oczywiście wykonywany pod wpływem znieczulenia miejscowego i zalecany jest wyłącznie przy  przypadkach, gdzie paradontoza jest skrajnie rozwinięta.

Profilaktyka

Co jednak możemy zrobić, żeby w przyszłości uniknąć zetknięcia się z tak poważną chorobą, jaką jest wielokrotnie wspominana paradontoza? Przede wszystkim — kluczowe jest odpowiednie zadbanie o higienę jamy ustnej. Warto dowiedzieć się od stomatologa jak poprawne szczotkować zęby, tak aby w całości usuwać nagromadzony osad oraz zaopatrzyć się w nić dentystyczną. Poza tym warto zastanowić się nad tym, co sprawia, że nasze dziąsła i zęby ulegają poważnemu osłabieniu. Przede wszystkim, warto zdecydować się na ograniczenie (lub całkowite rzucenie) palenia tytoniu. Poza tym, na rozwój drobnoustrojów wpływ ma również nadużywanie alkoholu.